از ده سال پيش چيزى را پخش كنيم ، نتيجه اش اين مىشود انسانى كه واقعاً مشغول خدمت است ديگر نتواند خدمت كند . از پيامبراكرم ( صلى الله عليه وآله و سلم ) نقل شده است كه مى فرمايد : « و هل يكبّ النّاس على مناخرهم فى النّار إلاّ حصائد السنتهم » ( 1 ) آيا غير از درو شده هاى زبان چيزى انسان را سرازير جهنم مىكند ; گناه زبان را هم جزو گناهان حساب كنيد ، نگو من نماز مى خوانم ، روزه مى گيرم ، خمس و زكات مى دهم ، پس بهشتى هستم ، اگر با زبان آبروى كسى را بريزى اين هم خودش گناه بزرگى است . خدايا به ما توفيق بده زبانمان را حفظ كنيم . البتّه اين حكم استثناء هم دارد ; جايى كه براى امر به معروف و نهى از منكر و حفظ مصالح مهمتر لازم باشد از شخص انتقاد شود . خطبه 25 و من خطبة له ( عليه السلام ) : و قد تواترت عليه الأخبار باستيلاء أصحاب معاوية على البلاد و قدم عليه عاملاه على اليمن ، و هما عبيدالله بن عبّاس و سعيد بن نمران ، لما غلب عليهما بسربن أبي أرطاة ، فقام ( عليه السلام ) على المنبر ضجراً بتثاقل أصحابه عن الجهاد ، و مخالفتهم له فى الرّأى ، فقال : « مَا هِىَ إلاَّ الْكُوفَةُ أقْبِضُهَا وَأبْسُطُهَا ، إنْ لَمْ تَكُونِي إلاَّ أَنْتِ تَهُبُّ أَعَاصِيرُكِ ، فَقَبَّحَكِ اللهُ ! » و تمثّل بقول الشّاعر : « لَعَمْرُ أبِيكَ الْخَيْرِ يَا عَمْرو إنَّنِي * عَلَى وَضَر مِنْ ذَا الإنَاءِ قَلِيل »

--> 1 - تحف العقول ، ص 56 ، كلمات قصار پيامبراكرم ( صلى الله عليه وآله و سلم ) ، حديث 156